Claartje Visser: een wereld van herinneringen en verhalen, van historie, van achtergrond, van vorming

Claartje Visser deed in 1998 eindexamen aan het Marnix Gymnasium in Rotterdam. Van haar ontvingen we onderstaande testimonial.

 

Deze zomer ga ik met mijn vriend op vakantie naar Italië. Hij is universitair geschoold, maar heeft daarvoor atheneum gedaan. Hij heeft geen Romereis gehad, heeft geen idee van de historie van de stad en van de verhalen die bij alle ruïnes horen.

Voor mij is die wetenschap iets vanzelfsprekends, een stuk algemene ontwikkeling dat erbij hoort. Ook omdat ik me mijn Romereis en eerste kennismaking met Napels, Sienna en Florence nog zo levendig kan herinneren. De indruk die het bezoek aan Pompeii heeft gemaakt, dat begraven stadje waar het leven van toen nog echoot tussen alles wat bewaard is gebleven onder de as.

En dan de overweldigende kunst in de Romeinse musea. De enorme beelden, groter dan drie van mijn klasgenoten op elkaar. De overweldigende hoeveelheid, op de vloeren, de muren, aan de plafonds en dan nog losse standbeelden en sculpturen overal waar je maar keek.
Zo kan ik me ook nog herinneren dat we met een groepje, samen met onze docente die ook op haar eerste Romereis was, op een gegeven moment ergens op de stoep zaten en concludeerden: dit is toch wat veel van het goede.

Ook herinner ik me de verhalen van een andere docent Klassieke Talen bij het buitenverblijf van Hadrianus in Tivoli en de indruk die dat maakte. Niet alleen qua omvang van het verblijf, maar vooral ook de luxe levensstijl. Herinneringen waar ik met heel veel plezier aan terugdenk en die ik, iedere keer als ik Italië bezoek, weer herleef.

Mijn vriend mist die wereld van herinneringen en verhalen… van historie, van achtergrond, van vorming.

Daarnaast ben ik niet zo bang als hij dat ik geen bal snap van het Italiaans. Iedere vakantie in een Romaanstalig land merk ik weer dat ik al een basis heb (oké, Frankrijk uitgezonderd, maar die hebben er dan ook iets onmogelijks van gemaakt).

Ik heb al mijn schoolboeken weggegooid, maar mijn Latijnboeken heb ik nog. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te doen.

Klassieke talen geven gewoon een bredere kijk op de wereld en een stukje wetenschap dat lang niet iedereen heeft. Dat is ook (eerlijk is eerlijk) best leuk soms.



'Claartje Visser: een wereld van herinneringen en verhalen, van historie, van achtergrond, van vorming' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Deze website is onderdeel van de Vereniging Classici Nederland en gerealiseerd door X11 Creatie.