Harry Potter

Met de nieuwe Fantastic Beasts and Where To Find Them in de bioscoop is dit een mooi moment om eens stil te staan bij de klassieke inspiratie van schrijfster J.K. Rowling. Want je hoeft geen doorgewinterd classicus te zijn om te zien dat de rijke klassieke taal en mythologie haar hebben geholpen bij het vormgeven van de wereld van Harry Potter.

Om te beginnen bij al die toverspreuken. Soms zijn die heel eenvoudig, zoals ‘avis’ (vogel), die vogels laat verschijnen of ‘confundo’ (ik breng in verwarring), die het slachtoffer in de war maakt. Wat meer studie vergt ‘avada kedavra’. Dat lijkt een verbastering van het Aramese ‘avra kehdabra’ (ik creĆ«er door spraak) en het Latijnse ‘cadavra’ (lijk). Samen dus: met mijn spraak dood ik. Het is een van de Verboden Spreuken; hiermee doodde Voldemort de ouders van Harry Potter. Dit wetend kijk je ineens met andere ogen naar ons eigentijdse abracadabra, dat hier toch wel griezelig veel op lijkt.

Ook sommige dieren in Harry Potter zijn duidelijk gebaseerd op de klassieken. Denk aan de phoenix, de vogel die uit de as herrijst, en aan Pluisje, de driekoppige hond die in de allereerste Harry Potterfilm de Steen der Wijzen bewaakt. Cerberus, de hond die de poorten naar de onderwereld bewaakt, wordt meestal afgebeeld met drie koppen (al zijn er ook verhalen over vijftig koppen). In de hippogrief, half paard en half adelaar, herkennen we de mythische griffioen, maar bijvoorbeeld ook Pegasus, het gevleugelde paard.

Een lijst met alle Latijnse spreuken in Harry Potter vind je op Wikipedia.



'Harry Potter' has no comments

Be the first to comment this post!

Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Deze website is onderdeel van de Vereniging Classici Nederland en gerealiseerd door X11 Creatie.